قسمت چهارم رمان : باشد قبول !

از عزیزجون خداحافظی کردم و رفتم توی حیاط .
از بچگی توی حیاط عزیزجون قوه تخیلم گل می کرد و انواع غول و اشباح رو برای خودم درست می کردم . هنوزم با رفتن به اون حیاط پر از درخت های بلند و صدای خش خش برگای پاییزی که جارو کردنشون از توان و حوصله عزیزجون خارج بود یک ترسی می افتاد تو جونم .
از اینکه عزیزجون تونسته بود نظر بابا رو برگردونه و حالا دیگه می تونستم جای مرصاد وایستم و به درس و دانشگاهم برسم خیلی خوشحال بودم ولی نمی دونستم چطوری می خوام پنج سال توی اون خونه زندگی کنم .
نگاهم به خونه بزرگ و قدیمی ای بود که عزیزجون قبل از ساخته شدن خونه کوچیکی که بابا گوشه حیاط براش ساخته بود گره خورد . یاد خاطراتم افتادم . گلدون هایی که هر بار می اومدم خونه عزیزجون با آب حوض بزرگ وسط حیاط آبشون می دادم . به گلدون های خالی کنار حوض نگاه کردم . دلم گرفت . از وقتی مستاجر های عزیزجون رفتن و دیگه کسی برای اجاره خونه پیدا نشد هم حیاط غریب تر شد و هم تنهایی عزیزجون توی اون خونه کوچیک بیشتر .
غرق خاطرات بچگی بودم که دوتا دست با سرعت اومد روی شونه هام . می دونستم مرصاد ولی باز هم یک لحظه ترسیدم .
با خنده گفت : آخ من چقدر توی این حیاط تو رو ترسوندم .
یکم مکث کرد و ادامه داد : و البته خواهم ترسوند . مخصوصا با اون انباری .
نگاهم چرخید سمت انباری ای که از بچگی یکی از مخوف ترین جاهایی بود که سراغ داشتم . گفتم : تو هم یک نقطه ضعف از من بگیری دیگه ول نمی کنی ها !
بابا داشت از خونه می اومد توی حیاط . جوری که بابا نشنوه به مرصاد گفتم : چه خوب شد حرف عزیزجون کردیم و زنگ زدیم بابا هم بیاد . وگرنه یک هفته باید منتظر می موندیم تا عزیزجون به بابا زنگ بزنه .
- آره خیلی خوب شد . ولی گفته باشم از این به بعد هر جا خواستی بری یا با خودم میری یا با من هماهنگ می کنی . شنیدی که بابا گفت سپردتت دست من .
برای عزیز دست تکون دادم برای آخرین بار ازش خداحافظی کردم . مرصاد هم رفت جلو . دستش رو بوسید و خداحافظی کرد . همون طور که با دسته کیفم بازی می کردم رفتم طرف در حیاط و بازش کردم .
مرصاد و بابا اومدن و سوار ماشین شدیم . مرصاد رانندگی می کرد و بابا هم مشغول تلفنش بود . گوشی مرصاد زنگ خورد . گوشی رو از توی جیب پیراهنش درآورد و داد به من . مامانه جواب بده . گوشی رو گرفتم : الو سلام مامان جونم . خوبی ؟
- سلام .معلومه که جواب بله گرفتی از بابات .
با خنده گفتم : بله بله قطعا .
- خب خدا رو شکر . حالا یک خبر خوب برات دارم . عمت اومدن .
- ستیا هم اومده ؟
چند هفته می شد دختر عموم رو ندیده بودم و دلم براش تنگ شده بود . مامان لا به لای حرفاش با عمه جواب من رو هم می داد : آره . به بابا بگو بی زحمت برای شام یک چیزی از بیرون بگیره . من تازه از مکتب اومدم .
- چشم مامان جونم .
گوشی رو قطع کردم و دادم به مرصاد . مرصاد گوشی رو گرفت . از توی آیینه نگاهم کرد و گفت : ای چابلوس .
خندیدم .
تلفن بابا تموم شد . خودم رو کشیدم جلو و سرم رو از بین دوتا صندلی بردم جلو : بابایی مامان گفت برای شام یک چیزی بگیرین . تا الان مکتب بودن و الان عمه جون شون اومدن خونه .
- چی بگیریم حالا ؟
مرصاد نگاهم کرد و گفت : بریم همون جای همیشگی ؟
-بریم .
رسیدیم به رستورانی که همیشه با مرصاد می رفتیم . مرصاد پارک کرد و پیاده شد تا بره شام بگیره . بابا صفحه گوشی رو خاموش کرد و گفت : خب رمیصا خانم الان خوشحالی دیگه ؟
دستام رو توی هم مشت کردم و گفتم : معلومه که خوشحالم . دارم بال درمیارم .
بابا خندید و یک دفعه خندش رو خورد : ولی بابا مراقب خودت باشی ها . من و مامانت از بچگی چیزی رو بهت دیکته نکردیم . از حجابت که نخواستی چادر بپوشی و ما چیزی نگفتیم . از رشتت که ما حرفی نزدیم . الان هم که نمی خوای بیای و ما هم راضی شدیم . نذار پشیمون بشیم .
- بابا من همیشه عاشق خانوادم هستم و همیشه حواسم بهتون بوده . میدونم از اینکه من چادر نمی پوشم ناراحتید ولی به خاطر اینکه چادرم زوری نباشه چیزی نمیگید . میدونم روزی هزار بار به خودتون میگین چرا گذاشتم با کسایی دوست بشه که چادر از سرش برداشته بشه . ولی بهتون قول میدم یک روزی به این میرسم که چادر رو میخوام و انتخابش می کنم . باشه ؟ پس غصه حجابم رو نخورید .
مرصاد صندوق عقب رو باز کرد ، غذا ها رو گذاشت صندوق و نشست پشت فرمون . پیام دادم به ستیا : سلام رفیقممممم . خوبی ؟ نیم ساعت دیگه رسیدیم خونه .